Współczesny rynek finansowy obfituje w różnorodne produkty kredytowe, które mają na celu ułatwienie realizacji marzeń o własnym mieszkaniu czy domu. Jednym z takich produktów, który zyskał ogromną popularność, a następnie stał się przyczyną wielu problemów, był kredyt hipoteczny we frankach szwajcarskich. Osoby, które zdecydowały się na takie rozwiązanie, często określane są mianem „Frankowiczów”. Kim tak naprawdę są ci ludzie i jakie są przyczyny problemów, z którymi się borykają?
Frankowicze to przede wszystkim klienci banków, którzy w latach największej popularności kredytów hipotecznych, czyli głównie w pierwszej dekadzie XXI wieku, zaciągnęli zobowiązania finansowe indeksowane lub denominowane do franka szwajcarskiego. Decyzja ta podyktowana była zazwyczaj atrakcyjniejszym oprocentowaniem w porównaniu do kredytów w złotówkach. Frank szwajcarski postrzegany był jako waluta stabilna, bezpieczna, a co za tym idzie, pozwalająca na niższe raty miesięczne. Niestety, rzeczywistość okazała się brutalna dla wielu kredytobiorców.
Główne problemy Frankowiczów wynikają ze znaczącego wzrostu kursu franka szwajcarskiego względem polskiego złotego, który nastąpił w późniejszych latach. Wiele umów kredytowych zawierało klauzule indeksacyjne lub denominacyjne, które powodowały, że wysokość raty oraz saldo zadłużenia były przeliczane według bieżącego kursu waluty obcej. Gdy frank zaczął drożeć, raty kredytowe dla Frankowiczów rosły w zastraszającym tempie, często przekraczając pierwotnie zakładane kwoty i obciążając budżety domowe w stopniu uniemożliwiającym ich spłatę. Dodatkowo, mimo regularnych spłat, saldo zadłużenia często rosło, zamiast maleć, co pogłębiało poczucie niesprawiedliwości i bezradności.
Tym samym, określenie „Frankowicze” stało się symbolem grupy społecznej, która padła ofiarą nieuczciwych praktyk rynkowych lub po prostu nieprzewidywalnych zawirowań finansowych. Ich historie to opowieści o marzeniach zamienionych w koszmar, o walce o przetrwanie finansowe i o poszukiwaniu sprawiedliwości w systemie prawnym. Zrozumienie kim są Frankowicze, wymaga spojrzenia na ich sytuację z perspektywy ekonomicznej, prawnej, a także ludzkiej.
Historia problemów z kredytami frankowymi w Polsce
Problematyka kredytów frankowych nie jest zjawiskiem nowym, lecz jej geneza sięga okresu dynamicznego rozwoju rynku nieruchomości i kredytów hipotecznych w Polsce. Po wejściu Polski do Unii Europejskiej, a także w związku z liberalizacją przepisów bankowych, instytucje finansowe zaczęły intensywnie promować produkty kredytowe w walutach obcych. Szczególną popularność zdobyły kredyty indeksowane i denominowane do franka szwajcarskiego, które przyciągały klientów niższym oprocentowaniem w porównaniu do kredytów złotowych.
Początkowo, gdy kurs franka pozostawał na stabilnym lub nawet lekko spadkowym poziomie, kredyty te wydawały się być idealnym rozwiązaniem. Kredytobiorcy cieszyli się niższymi miesięcznymi ratami, co ułatwiało zarządzanie domowym budżetem i pozwalało na wcześniejszą spłatę zobowiązania. Banki z kolei chętnie oferowały te produkty, często nie informując w wystarczającym stopniu klientów o potencjalnym ryzyku walutowym i jego konsekwencjach.
Przełom nastąpił w okolicach 2008 roku, a następnie w kolejnych latach, kiedy to frank szwajcarski zaczął dynamicznie zyskiwać na wartości względem złotówki. Gwałtowny wzrost kursu waluty spowodował, że raty kredytowe dla wielu Frankowiczów zaczęły drastycznie rosnąć. Nagle zobowiązania, które wydawały się być łatwe do udźwignięcia, stały się ogromnym obciążeniem finansowym. Wiele rodzin znalazło się w sytuacji kryzysowej, zmuszonych do poświęcania coraz większej części dochodów na spłatę kredytu, często z perspektywą rosnącego zadłużenia, mimo regularnych wpłat.
Sytuacja ta doprowadziła do licznych protestów, akcji informacyjnych i przede wszystkim do masowych działań prawnych ze strony Frankowiczów. Zaczęto kwestionować legalność i uczciwość zapisów w umowach kredytowych, które pozwalały bankom na jednostronne ustalanie kursów walutowych, bez uwzględnienia sprawiedliwych mechanizmów rynkowych. Sprawy sądowe dotyczące kredytów frankowych stały się jednym z najczęściej podejmowanych tematów w polskim systemie prawnym, generując tysiące postępowań.
Główne problemy prawne i finansowe Frankowiczów
Problematyka kredytów frankowych niesie ze sobą szereg złożonych kwestii prawnych i finansowych, które dotknęły znaczną część społeczeństwa. Kluczowe dla zrozumienia trudności, z jakimi borykają się Frankowicze, jest analiza postanowień umownych, które często budziły wątpliwości co do ich zgodności z prawem i zasadami uczciwości kontraktowej.
Jednym z najczęściej podnoszonych zarzutów jest stosowanie przez banki tak zwanych klauzul niedozwolonych (abuzywnych). Dotyczy to przede wszystkim klauzul indeksacyjnych lub denominacyjnych, które pozwalały bankom na samodzielne ustalanie kursu wymiany walut, według którego przeliczane były raty i saldo zadłużenia. Mechanizm ten był często nieprzejrzysty, a kursy stosowane przez banki mogły być korzystniejsze dla nich niż rynkowe, prowadząc do zawyżania zobowiązań kredytobiorców. Wiele umów nie zawierało również jasnych zapisów dotyczących sposobu przeliczania tych wartości, pozostawiając pole do dowolnej interpretacji przez instytucje finansowe.
W efekcie, Frankowicze często stawali przed sytuacją, w której mimo regularnego i terminowego regulowania rat, saldo ich zadłużenia nie malało, a wręcz rosło. Wzrost kursu franka szwajcarskiego w stosunku do złotówki potęgował ten efekt, prowadząc do sytuacji, w której suma wpłaconych rat znacznie przewyższała pierwotnie pożyczoną kwotę, a zobowiązanie wciąż było bardzo wysokie. To rodziło poczucie niesprawiedliwości i przekonanie o oszustwie ze strony banków.
Kolejnym aspektem problemów finansowych jest nieprzewidywalność rat. Wahania kursu franka sprawiały, że miesięczne obciążenie mogło znacząco się zmieniać, utrudniając planowanie budżetu domowego. Dla wielu rodzin oznaczało to konieczność rezygnacji z innych wydatków, ograniczenia konsumpcji, a w skrajnych przypadkach nawet groźbę utraty domu czy mieszkania, które stanowiło zabezpieczenie kredytu.
W obliczu tych trudności, Frankowicze zaczęli szukać pomocy prawnej. Powstała potrzeba analizy umów pod kątem obecności klauzul abuzywnych i dochodzenia swoich praw przed sądami. Z perspektywy prawnej, kluczowe stało się wykazanie, że bank stosował nieuczciwe praktyki, a umowa zawierała zapisy sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszające interes konsumenta. Walka ta jest często długa i skomplikowana, wymaga zaangażowania prawników specjalizujących się w prawie bankowym i finansowym.
Dla kogo pomoc prawna jest kluczowa w sprawach frankowych?
W kontekście złożonych problemów prawnych i finansowych związanych z kredytami frankowymi, pomoc prawna staje się nieodzownym elementem dla wielu osób. Warto zastanowić się, dla kogo dokładnie jest ona najbardziej potrzebna i w jakich sytuacjach stanowi kluczowy element w walce o swoje prawa.
Przede wszystkim, pomoc prawna jest niezbędna dla wszystkich kredytobiorców, którzy posiadają kredyt indeksowany lub denominowany do franka szwajcarskiego i odczuwają negatywne skutki jego posiadania. Dotyczy to osób, których raty kredytowe znacząco wzrosły w stosunku do pierwotnych założeń, a saldo zadłużenia nie maleje proporcjonalnie do dokonywanych spłat. Takie osoby często znajdują się w trudnej sytuacji finansowej, obciążone nieprzewidywalnymi kosztami i zmagające się z rosnącym długiem.
Szczególnie istotna jest pomoc prawna dla tych Frankowiczów, którzy znaleźli w swoich umowach kredytowych zapisy budzące wątpliwości co do ich zgodności z prawem. Mowa tu przede wszystkim o tak zwanych klauzulach abuzywnych, czyli postanowieniach, które w sposób nieuczciwy kształtują prawa i obowiązki konsumenta. Są to najczęściej klauzule dotyczące sposobu ustalania kursu waluty, spreadów walutowych czy niejasnych zasad przeliczeń. Prawnik specjalizujący się w prawie bankowym potrafi zidentyfikować takie zapisy i ocenić ich potencjalną nieważność lub możliwość ich zakwestionowania przed sądem.
Pomoc prawna jest również niezwykle cenna dla osób, które chcą uzyskać od banku zwrot nienależnie pobranych środków. Wiele wyroków sądowych w sprawach frankowych potwierdziło zasadność roszczeń kredytobiorców o zwrot nadpłaconych rat, które wynikały z zastosowania nieuczciwych mechanizmów przeliczeniowych. Prawnik pomoże w prawidłowym obliczeniu kwoty roszczenia i przeprowadzi przez proces windykacji lub postępowania sądowego.
Warto również zaznaczyć, że pomoc prawna jest kluczowa dla osób, które chcą podważyć ważność całej umowy kredytowej. W niektórych przypadkach, jeśli umowa zawierała rażące naruszenia prawa, sąd może uznać ją za nieważną od samego początku. Doprowadziłoby to do konieczności rozliczenia się stron na nowo, często z korzyścią dla kredytobiorcy.
Podsumowując, pomoc prawna w sprawach frankowych jest skierowana do wszystkich kredytobiorców, którzy czują się pokrzywdzeni przez banki i chcą podjąć działania prawne w celu odzyskania należnych im środków lub uwolnienia się od niekorzystnych zapisów umownych. Profesjonalne wsparcie pozwala na skuteczne nawigowanie w zawiłościach prawa i zwiększa szanse na pozytywne rozstrzygnięcie sprawy.
Jakie są możliwości prawne dla osób z kredytem frankowym?
Sytuacja osób posiadających kredyt frankowy, często określanych mianem Frankowiczów, jest złożona i wymaga gruntownej analizy dostępnych możliwości prawnych. Na szczęście, polskie prawo oraz orzecznictwo sądowe wykształciły szereg mechanizmów, które mogą pomóc w rozwiązaniu problemów związanych z tymi zobowiązaniami.
Jedną z najczęściej stosowanych ścieżek jest tak zwana „reklamacja do banku”. Polega ona na złożeniu formalnego pisma do instytucji finansowej, w którym kredytobiorca kwestionuje określone zapisy w umowie, najczęściej klauzule indeksacyjne lub denominacyjne, uznając je za abuzywne. W reklamacji można domagać się usunięcia niekorzystnych zapisów, przeliczenia kredytu na złotówki po kursie z dnia jego zaciągnięcia lub zwrotu nienależnie pobranych środków. Chociaż banki często odrzucają reklamacje, stanowi to pierwszy krok w procesie prawnym i może być podstawą do dalszych działań.
Bardziej zaawansowaną, ale często skuteczną metodą, jest skierowanie sprawy na drogę sądową. W tym przypadku Frankowicze mogą dochodzić swoich praw w kilku głównych kierunkach. Po pierwsze, mogą żądać stwierdzenia nieważności umowy kredytowej w całości. Dzieje się tak, gdy umowa zawiera rażące wady prawne, np. niejasno określone mechanizmy indeksacji lub denominacji, które czynią ją nieważną od samego początku. W przypadku stwierdzenia nieważności, strony muszą dokonać wzajemnych rozliczeń, co często oznacza dla kredytobiorcy znaczną korzyść finansową.
Po drugie, Frankowicze mogą wnosić o tak zwaną „odfrankowienie” kredytu, czyli usunięcie z umowy klauzul indeksacyjnych lub denominacyjnych i przeliczenie całego zobowiązania na złotówki, według kursu z dnia zaciągnięcia kredytu, ze wskazaniem, że od tej pory należność jest w złotych. To rozwiązanie również prowadzi do istotnego zmniejszenia salda zadłużenia i przyszłych rat.
Po trzecie, w ramach postępowań sądowych można domagać się zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Dotyczy to przede wszystkim nadpłaconych rat, które wynikły z zastosowania przez bank nieuczciwych kursów walutowych. Orzecznictwo w tym zakresie staje się coraz bardziej korzystne dla konsumentów.
Warto również wspomnieć o możliwości skorzystania z mediacji lub polubownych sposobów rozwiązywania sporów, które mogą być szybsze i tańsze niż postępowanie sądowe. Jednakże, ich skuteczność zależy od dobrej woli obu stron.
Niezależnie od wybranej ścieżki, kluczowe jest skonsultowanie swojej sytuacji z doświadczonym prawnikiem specjalizującym się w prawie bankowym i finansowym. Pomoże on w analizie umowy, ocenie szans na powodzenie w danej sprawie i wyborze najkorzystniejszej strategii działania.
Zrozumienie ryzyka walutowego dla posiadaczy kredytu frankowego
Posiadacze kredytów frankowych, często określani mianem Frankowiczów, na własnej skórze doświadczyli, jak znaczące może być ryzyko walutowe, które było często bagatelizowane lub wręcz ukrywane przez niektóre instytucje finansowe w momencie udzielania tych zobowiązań. Zrozumienie natury tego ryzyka jest kluczowe dla pełnego obrazu sytuacji.
Ryzyko walutowe w kontekście kredytu frankowego polega na możliwości wystąpienia niekorzystnych zmian kursu wymiany między walutą, w której kredyt został udzielony (frank szwajcarski), a walutą, w której kredytobiorca uzyskuje dochody (polski złoty). Kiedy kurs franka szwajcarskiego rośnie w stosunku do złotówki, oznacza to, że za tę samą ilość franków trzeba zapłacić więcej złotych. To bezpośrednio przekłada się na wysokość raty kredytowej.
W latach największej popularności kredytów frankowych, czyli głównie w pierwszej dekadzie XXI wieku, banki oferowały je z uwagi na niższe oprocentowanie w porównaniu do kredytów złotowych. Perspektywa niższych rat miesięcznych była bardzo kusząca dla klientów, którzy często nie byli świadomi potencjalnych, drastycznych wzrostów kursu franka. Frank szwajcarski był postrzegany jako waluta stabilna i bezpieczna, co dodatkowo budowało fałszywe poczucie bezpieczeństwa.
Jednakże, historia pokazała, że żadna waluta nie jest wolna od wahań. Kryzysy finansowe, zmiany polityczne, decyzje banków centralnych – wszystko to może wpływać na kursy walut. Gdy frank zaczął gwałtownie drożeć, raty kredytowe dla wielu Frankowiczów rosły w tempie uniemożliwiającym ich terminową spłatę. Co gorsza, w przypadku kredytów indeksowanych lub denominowanych, wzrost kursu często powodował, że saldo zadłużenia rosło, nawet pomimo regularnych spłat. Kredytobiorca spłacał ratę, ale z powodu niekorzystnego kursu, jego dług stawał się wyższy niż w momencie zaciągnięcia kredytu.
Dla wielu Frankowiczów oznaczało to konieczność poświęcania coraz większej części dochodów na spłatę zobowiązania, rezygnację z innych potrzeb, a nawet ryzyko utraty nieruchomości. Brak wystarczającej wiedzy na temat mechanizmów walutowych i potencjalnych ryzyk był często wykorzystywany przez niektóre banki do oferowania produktów, które w dłuższej perspektywie okazywały się być bardzo niekorzystne dla konsumentów. Zrozumienie tego ryzyka jest kluczowe dla zrozumienia, dlaczego tak wiele osób znalazło się w trudnej sytuacji i dlaczego walka o sprawiedliwość prawną jest dla nich tak ważna.
W jaki sposób banki oferowały kredyty frankowe konsumentom?
Sposób, w jaki banki oferowały kredyty frankowe potencjalnym klientom, jest jednym z kluczowych elementów, które doprowadziły do powstania tak zwanego „problemu frankowego”. Analiza tych praktyk pozwala lepiej zrozumieć motywacje instytucji finansowych oraz sytuację, w jakiej znaleźli się kredytobiorcy.
Przede wszystkim, banki agresywnie promowały kredyty frankowe, podkreślając ich rzekomą atrakcyjność. Kluczowym argumentem było niższe oprocentowanie w porównaniu do kredytów hipotecznych w polskim złotym. W latach największej popularności tych produktów, spread między oprocentowaniem kredytów złotowych a frankowych mógł wynosić nawet kilka punktów procentowych. To sprawiało, że miesięczne raty były znacznie niższe, co było niezwykle kuszące dla osób, które planowały zakup nieruchomości.
Banki często przedstawiały franka szwajcarskiego jako walutę stabilną i bezpieczną, mało podatną na wahania kursowe. Ta narracja, choć częściowo oparta na rzeczywistości z okresu poprzedzającego znaczące wzrosty kursu franka, była jednak niepełna i nie uwzględniała potencjalnych ryzyk. Doradcy kredytowi nie zawsze w wystarczającym stopniu informowali klientów o możliwości wystąpienia niekorzystnych zmian kursu waluty i ich konsekwencjach dla wysokości raty oraz salda zadłużenia.
Wiele umów kredytowych zawierało klauzule indeksacyjne lub denominacyjne, które były stosowane w sposób nieprzejrzysty. W przypadku kredytów indeksowanych, kwota kredytu była wyrażona w złotówkach, ale wypłacana w złotówkach po przeliczeniu według kursu kupna franka szwajcarskiego z dnia wypłaty środków. Rata była następnie obliczana w frankach i przeliczana na złotówki według kursu sprzedaży franka z dnia płatności. W przypadku kredytów denominowanych, kwota kredytu była wyrażona we frankach, a wypłacana w złotówkach po przeliczeniu według kursu kupna franka z dnia wypłaty środków. Rata była również przeliczana na złotówki według kursu sprzedaży franka z dnia płatności. Brak jasności co do sposobu ustalania kursów walutowych przez bank, często bez powiązania ich z rynkowymi wskaźnikami, budził wątpliwości co do uczciwości tych zapisów.
Ważnym aspektem było również to, że klienci często nie mieli możliwości wyboru waluty kredytu, jeśli mieli dochody w złotówkach. Banki, chcąc maksymalizować swoje zyski, promowały właśnie produkty frankowe, nie oferując alternatywnych rozwiązań w polskiej walucie lub przedstawiając je jako mniej korzystne.
Te praktyki bankowe, połączone z niedostateczną świadomością konsumentów na temat ryzyka walutowego, doprowadziły do sytuacji, w której miliony Polaków znalazły się w pułapce kredytów frankowych, co skłoniło ich do poszukiwania sprawiedliwości prawnej.
Czym jest umowa kredytu frankowego i jakie są jej rodzaje?
Umowa kredytu frankowego, określana również jako kredyt we frankach, to specyficzny produkt finansowy, który zyskał w Polsce ogromną popularność, a następnie stał się przyczyną licznych problemów prawnych i finansowych dla wielu konsumentów. Zrozumienie jej natury i podziału na poszczególne rodzaje jest kluczowe dla analizy sytuacji Frankowiczów.
Podstawową cechą umowy kredytu frankowego jest to, że wartość zobowiązania lub wysokość raty kredytowej jest powiązana z kursem franka szwajcarskiego. Nie oznacza to jednak, że wszystkie te kredyty działają w identyczny sposób. Wyróżniamy dwa główne typy umów kredytowych związanych z walutą CHF:
- Kredyt indeksowany do franka szwajcarskiego: W tym przypadku kwota kredytu jest wyrażona w polskim złotym. Po podpisaniu umowy, kwota ta jest jednak przeliczana na frank szwajcarski według kursu kupna tej waluty, obowiązującego w banku w dniu uruchomienia środków. Wypłata kredytu następuje w złotówkach. Raty kredytowe są następnie kalkulowane w frankach szwajcarskich, a następnie przeliczane na złotówki według kursu sprzedaży franka, obowiązującego w banku w dniu wymagalności raty. Oznacza to, że zarówno wysokość raty, jak i saldo zadłużenia, są uzależnione od bieżących kursów wymiany franka szwajcarskiego.
- Kredyt denominowany do franka szwajcarskiego: W tym przypadku kwota kredytu jest wyrażona bezpośrednio we frankach szwajcarskich. Bank wypłaca kredytobiorcy równowartość tej kwoty w złotówkach, przeliczoną według kursu kupna franka z dnia uruchomienia środków. Raty kredytowe są również wyrażone we frankach szwajcarskich, a następnie przeliczane na złotówki według kursu sprzedaży franka z dnia płatności. Podobnie jak w przypadku kredytu indeksowanego, saldo zadłużenia i wysokość raty podlegają wahaniom kursowym.
Ważne jest, aby rozróżnić te dwa rodzaje umów, ponieważ mogą one mieć odmienne implikacje prawne w kontekście ewentualnych sporów z bankami. W obu przypadkach kluczowym problemem dla Frankowiczów stał się znaczący wzrost kursu franka szwajcarskiego wobec polskiego złotego, który nastąpił w kolejnych latach po zaciągnięciu kredytu. Spowodowało to drastyczny wzrost wysokości rat oraz powolne lub wręcz wzrostowe saldo zadłużenia, mimo regularnych spłat.
Wiele umów kredytowych zawierało również klauzule dotyczące sposobu ustalania kursów walutowych przez bank. Często były one nieprzejrzyste, nie opierały się na rynkowych wskaźnikach, a bank miał swobodę w ich ustalaniu, co budziło wątpliwości co do ich zgodności z zasadami uczciwości kontraktowej.
Wspomniane wyżej rodzaje kredytów, choć pozornie podobne, stanowią podstawę do dalszej analizy prawnej i finansowej sytuacji każdego Frankowicza.
Czym różni się kredyt frankowy od kredytu złotowego
Kredyty frankowe i złotowe, choć oba służą finansowaniu zakupu nieruchomości, różnią się fundamentalnie pod względem mechanizmu ustalania wysokości zobowiązania i rat. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla osób, które zastanawiają się nad wyborem odpowiedniego produktu finansowego lub analizują swoją obecną sytuację kredytową.
Główna różnica sprowadza się do waluty, w której określane jest ryzyko kursowe. W przypadku kredytu złotowego, zarówno kwota kredytu, jak i wysokość raty są wyrażone w polskim złotym. Oznacza to, że kredytobiorca ponosi ryzyko związane z wahaniami oprocentowania kredytu w złotówkach, ale nie jest narażony na niekorzystne zmiany kursu waluty obcej. Jego zobowiązanie jest stabilne pod względem wartości nominalnej wyrażonej w krajowej walucie.
Zupełnie inaczej jest w przypadku kredytu frankowego. Jak już wspomniano, w zależności od rodzaju umowy (indeksowanej lub denominowanej), zarówno kwota kredytu, jak i wysokość raty są powiązane z kursem franka szwajcarskiego. Choć oprocentowanie franka bywało niższe, to jednak kredytobiorca ponosił dodatkowe ryzyko walutowe. Oznacza to, że nawet jeśli raty wydawały się niskie w momencie zaciągnięcia kredytu, ich wartość w złotówkach mogła drastycznie wzrosnąć w przypadku umocnienia się franka szwajcarskiego względem polskiego złotego.
Kolejną istotną różnicą jest sposób kalkulacji zobowiązania. W kredycie złotowym, kwota zadłużenia maleje wraz ze spłatą rat w sposób liniowy lub według innego, jasno określonego harmonogramu. W kredycie frankowym, ze względu na zmienność kursu waluty, saldo zadłużenia może się wahać, a w przypadku znaczącego wzrostu kursu franka, mimo regularnych spłat, saldo może nawet wzrosnąć. To właśnie ten aspekt był przyczyną największych problemów dla Frankowiczów.
Banki przy oferowaniu kredytów frankowych często podkreślały niższe oprocentowanie jako główną zaletę, jednocześnie bagatelizując lub pomijając znaczenie ryzyka walutowego. W przypadku kredytów złotowych, głównym czynnikiem wpływającym na koszt kredytu jest stopa procentowa ustalana przez Radę Polityki Pieniężnej oraz marża banku. Ryzyko jest zatem bardziej przewidywalne i ograniczone do krajowego rynku.
Podsumowując, podstawową różnicą między kredytem frankowym a złotowym jest ekspozycja na ryzyko walutowe. Kredyt złotowy minimalizuje to ryzyko, oferując większą stabilność nominalną zobowiązania w polskiej walucie. Kredyt frankowy, mimo potencjalnie niższych rat na początku, obarczony jest znacznym ryzykiem wzrostu kosztów w przypadku niekorzystnych zmian kursu franka szwajcarskiego.
